Ση Νικόλα την "χαράν"
Πριν λίγες μέρες και συγκεκριμένα στις 3 Οκτωβρίου, με αφορμή τον γάμο του κ. Παύλου Κ. Μακρίδη και της κ. Αμαλίας Θ. Πιπεροπούλου, αναρτήσαμε κείμενο σχετικά με τα Λευκάδια, την πρώτη επίσκεψή μου (1963) και τη γνωριμία με τους συγγενείς μου, τα παιδιά και τα εγγόνια της θείας μου Μαρίκας και του συζύγου της, Θεοδόση.
Στην ίδια ανάρτηση μας αναφερθήκαμε στους τρεις γάμους, του εξαδέλφου μου Ιγνάτη(1966), του γιου του Θεοδόση (Σάκη)(1993), καθώς και της εγγονής του Ιγνάτη της Αμαλίας(2026) και τονίσαμε ιδιαίτερα, την συνέχεια της τήρησης των παραδόσεων που αφορούν τον γάμο και τον τρόπο μετάβασης στην εκκλησία.
Τη Νικόλα η "χαρά".
Ήταν μια όμορφη-ζεστή ημέρα η Πέμπτη 26 Δεκεμβρίου 1968, η δεύτερη ημέρα των Χριστουγέννων και στα Λευκάδια της Νάουσας γίνεται γάμος, ο αγαπητός μου ξάδερφος Νίκος Θ. Πιπερόπουλος, "το μικρόν τ' αγούρ΄" του Θεοδόση και της θείας μου Μαρίκας, "Νυμφεύεται τη δούλη του Θεού Ευγενία Ανδρεανίδου " .
Έτσι λοιπόν καλεσμένοι "ση χαράν τη Νικόλα", βρεθήκαμε για άλλη μια φορά στα όμορφα Λευκάδια, μέρες Χριστουγέννων για να ζήσουμε και πάλι όμορφες στιγμές.
Η παρέα μας, από το Πολύκαστρο, ο αλησμόνητος αδερφός μου Γιώργος (1944-2021), η σύζυγός του Σοφία (νιόπαντροι τότε, λίγους μήνες πριν, Οκτώβριος 1968), η εξαδέρφη μας Ελισάβετ (Βέτα) Μερεσίδου και ο γράφων.
Ήταν η τρίτη φορά μέσα σε τρία χρόνια, που ερχόμασταν στα Λευκάδια σε γάμους των εξάδέλφων μου.
Η πρώτη φορά ήταν 21 Νοεμβρίου 1965, όταν η ξαδέλφη μου η Θεοδώρα "η μικρέσα η θαγατέρα, το στερνοπαίδ', της θείας μου Μαρίκας, επαντρεύτεν", ευτυχής σύζυγος της ένας λεβέντης Πόντιος από την Πετριά της Σκύδρας, ο Αδάμ Παπαδόπουλους "Στάλιν" (1934-2010), με τον οποίον απέκτησαν δύο υπέροχες κόρες που σήμερα ζουν στα Γιαννιτσά.
Και η τρίτη φορά ήταν την Πέμπτη 26 Δεκεμβρίου 1968, όταν ενυμφεύθη ο δούλος του Θεού Νικόλαος την δούλη του Θεού Ευγενία Ανδρεανίδου, ακριβώς πριν 58 χρόνια.
Η άφιξη μας στα Λευκάδια.
Λίγο πριν το μεσημέρι, φθάσαμε στα όμορφα Λευκάδια, τότε δεν είχαμε Ι.Χ., γιαυτό και ξεκινήσαμε πρωί από το Πολύκαστρο και αφού αλλάξαμε τρία λεωφορεία φθάσαμε στον προορισμό μας.
Μπαίνοντας στο χωριό και βαδίζοντας στον κεντρικό δρόμο, για να πάμε στο σπίτι των Πιπεροπουλαίων, συναντάμε έναν χαρισματικό Λευκαδιώτη που έρχεται απ΄την αντίθετη κατεύθυνση βαδίζοντας στην άκρη του δρόμου και χτυπώντας κατά διαστήματα παλαμάκια.
Εγώ τον γνώρισα από τις πρώτες μου επισκέψεις στα Λευκάδια και στον χαιρετισμό μου "γεια σου Χάρη" αμέσως μ΄ ανταπέδωσε τον χαιρετισμό και στην ερώτηση μου "με γνώρισες,ξέρεις ποιός είμαι;" αμέσως μου απάντησε "και βέβαια σε γνώρισα, είσαι ο Βασίλης από το Πολύκαστρο, ο ξάδερφος των Πιπεροπουλαίων, έρθατεν για τη χαράν τη Νικόλα, καλά να περάνετε".
Αυτός ήτανε ο Χαρίλαος (Χάρης) Ασλανίδης (1943), με υψηλό επίπεδο μόρφωσης, ευγένεια διαλεκτική, γνώστης της Βυζαντινής μουσικής και με πολλά άλλα χαρίσματα. Ο Χάρης είναι αόμματος (τυφλός), με αναγνώρισε από την φωνή που με είχε ακούσει ελάχιστες φορές, η χάρη Του Δημιουργού και Πλάστη όλων μας και η δύναμη της θέλησης, με την σχετική εκπαίδευση αναπληρώνουν τη στέρηση της όρασης και υπερδιπλασιάζει τις άλλες αισθήσεις του ανθρώπινου σώματος, η ακοή και η αφή ήταν αρκετά για να "δει" ο Χάρης τα πάντα.
Σε λίγο φτάσαμε στο σπίτι των Πιπεροπουλαίων, οι πρώτοι που μας είδανε, ήταν τα παιδιά του Γιώργου και της Γεωργίας Πιπεροπούλου, ο αλησμόνητος Φώτης και η γλυκύτατη αδερφή του η Ελενίτσα, που ήταν έξω στην αυλή και έτρεξαν όλο χαρά να μας προϋπαντήσουν και στη συνέχεια να ενημερώσουν τα ξαδέρφια και τη θεία ότι "ήρθε ο Βασιλάκης απ΄το Πολύκαστρο", κάτι το οποίο χαροποίησε όλους.
Εχπάστεν όλεν το αλάι.
Νωρίς το απόγευμα και μετά από σχετική οινοποσία και χορό, ξεκίνησε όλος ο κόσμος, "όλεν το αλάι", τον δρόμο για την Εκκλησία, τον Ιερό Ναό του Αγίου Σπυρίδωνος, στην ανατολική πλευρά των Λευκαδίων.
Οι δυο προηγούμενοι γάμοι που αναφέραμε, της Θεοδώρας και του Ιγνάτη, πραγματοποιήθηκαν στον Ιερό Ναό της Αγίας Παρασκευής στη δυτική πλευρά των Λευκαδίων και κατά την διαδρομή περνούσαμε μπροστά από το σπίτι του Νίκου Λογδανίδη και της συζύγους του Ελένης (Έλλη) της μεγάλης (πρωτοκόρης) της θείας μου της Μαρίκας.
Ο τελευταίος γάμος, η "χαρά του Νικόλα" πραγματοποιήθηκε σε εκ διαμέτρου αντίθετη κατεύθυνση, στον Ι.Ν. του Αγίου Σπυρίδωνα και αυτή την φορά ο δρόμος μας περνάει μπροστά από το σπίτι του Αντώνη Τομπουλίδη και της συζύγου του Ολυμπίας, δεύτερη κόρη της θείας μου Μαρίκας.
Σε όλη τη διαδρομή, μήκους μικρότερου των πεντακοσίων μέτρων, η μουσική, ο χορός το τραγούδι και η οινοποσία κράτησαν κοντά μιάμιση ώρα, εντυπωσιακή η αντοχή των συγγενών και φίλων, που χόρευαν ασταμάτητα για τόσο χρονικό διάστημα.
Στη μνήμη μου, αλησμόνητες εικόνες και πρόσωπα άξια θαυμασμού για την αντοχή και το κουράγιο τους, τον ατελείωτο χορό, για πάνω από μιάμιση ώρα, απ΄το σπίτι μέχρι την Εκκλησία.
Θυμάμαι ακόμη και σήμερα τους αδελφούς Καλαϊτζίδη, τον αλησμόνητο Αντώνη (Τώνη) (1945 - 2023) και τον Ιερόθεο (Λώλο) (1946), να χορεύουν σε όλη την διαδρομή ασταμάτητα, μου έδιναν την εντύπωση ότι δεν πατούσαν στη γη ...αλλά πετούσαν!!!
Ο αλησμόνητος "ιπτάμενος" χορευτής, Αντώνης (Τώνης) Καλαϊντζίδης.
Μερικοί που κουράστηκαν από τον αργό βηματισμό και την πορεία προς την Εκκλησία, έλεγαν στους χορευτές, (εάν ήταν ελεύθεροι/ανύμφευτοι) "όταν θα έρτε και τ' εσόν η σειρά, εγώ θα επεβγάλατο, τρία ώρας θα εφτάς να πάς σην Εκκλεσίαν".
Η επιστροφή έγινε πολύ πιο σύντομα γιατί στο σπίτι των Πιπεροπουλαίων ακολουθούσε φαγοπότι και γλέντι.
Αυτά συνέβησαν στα όμορφα Λευκάδια της Νάουσας, την Πέμπτη 26 Δεκεμβρίου 1968.
Ο Νίκος και η Ευγενία απέκτησαν δυο θαυμάσια παιδιά, την Χριστίνα(σύζυγος Κυριάκου Κανατίδη) και τον Κοσμά, οι οποίοι δημιούργησαν τις δικές τους υπέροχες οικογένειες.
Υ.Γ. Ευχαριστώ θερμά την αγαπητή Θωμαή Παπαδοπούλου κόρη της Θεοδώρας, για τις φωτογραφίες από το γάμο της μητέρας της.
Βασίλης Αθανασιάδης
