Λευκάδια Νάουσας (2)...

 Ση Νικόλα την "χαράν" 

 

 Ι.Ν. Αγίου Σπυρίδωνος, Λευκάδια Νάουσας 

26 Δεκεμβρίου 1968.

Αριστερά από κάτω προς τα επάνω, ο γράφων και οι αλησμόνητοι,

  αδερφός μου Γιώργος Αθανασιάδης και ο Φώτης Γ. Πιπερόπουλος. 

Δεξιά κάτω οι αλησμόνητοι Νίκος Λογδανίδης 

και η σύζυγός του Ελένη (Έλλη) Πιπεροπούλου.

Το παρανυφάκι είναι η οκτάχρονη τότε Σμαρώ Τομπουλίδου, 

κόρη της Ολυμπίας, αδερφής του Νίκου. 

Στο κέντρο διακρίνεται το κεφαλάκι του δίχρονου τότε Θεοδόση (Σάκη) Πιπερόπουλου. 

  Πριν λίγες μέρες και συγκεκριμένα στις 3 Οκτωβρίου, με αφορμή τον γάμο του κ. Παύλου Κ. Μακρίδη και της κ. Αμαλίας Θ. Πιπεροπούλου, αναρτήσαμε κείμενο σχετικά με τα Λευκάδια, την πρώτη επίσκεψή μου (1963) και τη γνωριμία με τους συγγενείς μου, τα παιδιά και τα εγγόνια της θείας μου Μαρίκας και του συζύγου της, Θεοδόση.

  Στην ίδια ανάρτηση μας αναφερθήκαμε στους τρεις γάμους, του εξαδέλφου μου Ιγνάτη(1966), του γιου του Θεοδόση (Σάκη)(1993), καθώς και της εγγονής του Ιγνάτη της Αμαλίας(2026) και τονίσαμε ιδιαίτερα, την συνέχεια της τήρησης των παραδόσεων  που αφορούν τον γάμο και τον τρόπο μετάβασης στην εκκλησία. 

 Τη Νικόλα η "χαρά".

  Ήταν μια όμορφη-ζεστή ημέρα η Πέμπτη 26 Δεκεμβρίου 1968, η δεύτερη ημέρα των Χριστουγέννων και στα Λευκάδια της Νάουσας γίνεται γάμος, ο αγαπητός μου ξάδερφος Νίκος Θ. Πιπερόπουλος, "το μικρόν τ' αγούρ΄" του Θεοδόση και της θείας μου Μαρίκας, "Νυμφεύεται τη δούλη του Θεού Ευγενία Ανδρεανίδου " .

 Έτσι λοιπόν καλεσμένοι "ση χαράν τη Νικόλα", βρεθήκαμε για άλλη μια φορά στα όμορφα Λευκάδια, μέρες Χριστουγέννων για να ζήσουμε και πάλι όμορφες στιγμές.

  Η παρέα μας, από το Πολύκαστρο, ο αλησμόνητος αδερφός μου Γιώργος (1944-2021), η σύζυγός του Σοφία (νιόπαντροι τότε, λίγους μήνες πριν, Οκτώβριος 1968), η εξαδέρφη μας Ελισάβετ (Βέτα) Μερεσίδου και ο γράφων. 

  Ήταν η τρίτη φορά μέσα σε τρία χρόνια, που ερχόμασταν στα Λευκάδια σε γάμους των εξάδέλφων μου.

  Η πρώτη φορά ήταν 21 Νοεμβρίου 1965, όταν η ξαδέλφη μου η Θεοδώρα "η μικρέσα η θαγατέρα, το στερνοπαίδ', της θείας μου Μαρίκας, επαντρεύτεν", ευτυχής σύζυγος της ένας λεβέντης Πόντιος από την Πετριά της Σκύδρας, ο Αδάμ Παπαδόπουλους "Στάλιν" (1934-2010), με τον οποίον απέκτησαν δύο υπέροχες κόρες που σήμερα ζουν στα Γιαννιτσά. 

 

 Από τον γάμο της αγαπημένης μου εξαδέρφης Θεοδώρας. 

 

 

Στην είσοδο του Ιερού Ναού της Αγίας Παρασκευής Λευκαδίων.

Επάνω δεύτερος από δεξιά ο γράφων.

Τα παρανυφάκια είναι ανεψάκια της Θεοδώρας.

    

  Η δεύτερη φορά ήταν στις 6 Φεβρουαρίου 1966, όταν ο αλησμόνητος εξάδερφος μου, ο Ιγνάτης (1939- 2014) ενυμφεύθη τη δούλη του Θεού Αμαλία Θεοδωρίδου, με την οποία απέκτησαν δύο παιδιά, των Θεοδόση(Σάκη) και την Μαρία, που φέρουν το όνομα του παππού και της γιαγιάς.

 

Από το γάμο του αλησμόνητου Ιγνάτη με την Αμαλία. 

 Και η τρίτη φορά ήταν την Πέμπτη 26 Δεκεμβρίου 1968, όταν ενυμφεύθη ο δούλος του Θεού Νικόλαος την δούλη του Θεού Ευγενία Ανδρεανίδου, ακριβώς πριν 58 χρόνια.

 Η άφιξη μας στα Λευκάδια.

 Λίγο πριν το μεσημέρι, φθάσαμε στα όμορφα Λευκάδια, τότε δεν είχαμε Ι.Χ., γιαυτό και ξεκινήσαμε πρωί από το Πολύκαστρο και αφού αλλάξαμε τρία λεωφορεία φθάσαμε στον προορισμό μας.

  Μπαίνοντας στο χωριό και βαδίζοντας στον κεντρικό δρόμο, για να πάμε στο σπίτι των Πιπεροπουλαίων, συναντάμε έναν χαρισματικό Λευκαδιώτη που έρχεται απ΄την αντίθετη κατεύθυνση βαδίζοντας στην άκρη του δρόμου και χτυπώντας κατά διαστήματα παλαμάκια. 

  Εγώ τον γνώρισα από τις πρώτες μου επισκέψεις στα Λευκάδια και στον χαιρετισμό μου "γεια σου Χάρη" αμέσως μ΄ ανταπέδωσε τον χαιρετισμό και στην ερώτηση μου "με γνώρισες,ξέρεις ποιός είμαι;" αμέσως μου απάντησε "και βέβαια σε γνώρισα, είσαι ο Βασίλης από το Πολύκαστρο, ο ξάδερφος των Πιπεροπουλαίων, έρθατεν για τη χαράν τη Νικόλα, καλά να περάνετε". 

  Αυτός ήτανε ο Χαρίλαος (Χάρης) Ασλανίδης (1943), με υψηλό επίπεδο μόρφωσης, ευγένεια διαλεκτική, γνώστης της Βυζαντινής μουσικής και με πολλά άλλα χαρίσματα. Ο Χάρης είναι αόμματος (τυφλός), με αναγνώρισε από την φωνή που με είχε ακούσει ελάχιστες φορές, η χάρη Του Δημιουργού και Πλάστη όλων μας και η δύναμη της θέλησης, με την σχετική εκπαίδευση αναπληρώνουν τη στέρηση της όρασης και υπερδιπλασιάζει τις άλλες αισθήσεις του ανθρώπινου σώματος, η ακοή και η αφή ήταν αρκετά για να "δει" ο Χάρης τα πάντα.

  Σε λίγο φτάσαμε στο σπίτι των Πιπεροπουλαίων, οι πρώτοι που μας είδανε, ήταν τα παιδιά του Γιώργου και της Γεωργίας Πιπεροπούλου, ο αλησμόνητος Φώτης και η γλυκύτατη αδερφή του η Ελενίτσα, που ήταν έξω στην αυλή και έτρεξαν όλο χαρά να μας προϋπαντήσουν και στη συνέχεια να ενημερώσουν τα ξαδέρφια και τη θεία ότι "ήρθε ο Βασιλάκης απ΄το Πολύκαστρο", κάτι το οποίο χαροποίησε όλους.   

Εχπάστεν όλεν το αλάι. 

 Νωρίς το απόγευμα και μετά από σχετική οινοποσία και χορό, ξεκίνησε όλος ο κόσμος, "όλεν το αλάι", τον δρόμο για την Εκκλησία, τον Ιερό Ναό του Αγίου Σπυρίδωνος, στην ανατολική πλευρά των Λευκαδίων. 

  Οι δυο προηγούμενοι γάμοι που αναφέραμε, της Θεοδώρας και του Ιγνάτη, πραγματοποιήθηκαν στον Ιερό Ναό της Αγίας Παρασκευής στη δυτική πλευρά των Λευκαδίων και κατά την διαδρομή περνούσαμε μπροστά από το σπίτι του Νίκου Λογδανίδη και της συζύγους του Ελένης (Έλλη) της μεγάλης (πρωτοκόρης) της θείας μου της Μαρίκας. 

  Ο τελευταίος γάμος, η "χαρά του Νικόλα" πραγματοποιήθηκε σε εκ διαμέτρου αντίθετη κατεύθυνση, στον Ι.Ν. του Αγίου Σπυρίδωνα και αυτή την φορά ο δρόμος μας περνάει μπροστά από το σπίτι του Αντώνη Τομπουλίδη και της συζύγου του Ολυμπίας, δεύτερη κόρη της θείας μου Μαρίκας.    

  Σε όλη τη διαδρομή, μήκους μικρότερου των πεντακοσίων μέτρων, η μουσική, ο χορός το τραγούδι και η οινοποσία κράτησαν κοντά μιάμιση ώρα, εντυπωσιακή η αντοχή των συγγενών και φίλων, που χόρευαν ασταμάτητα για τόσο χρονικό διάστημα.

  Στη μνήμη μου, αλησμόνητες εικόνες και πρόσωπα άξια θαυμασμού για την αντοχή και το κουράγιο τους, τον ατελείωτο χορό, για πάνω από μιάμιση ώρα, απ΄το σπίτι μέχρι την Εκκλησία.

  Θυμάμαι ακόμη και σήμερα τους αδελφούς Καλαϊτζίδη, τον αλησμόνητο Αντώνη (Τώνη) (1945 - 2023) και τον Ιερόθεο (Λώλο) (1946), να χορεύουν σε όλη την διαδρομή ασταμάτητα, μου έδιναν την εντύπωση ότι δεν πατούσαν στη γη ...αλλά πετούσαν!!!

 

Ο αλησμόνητος "ιπτάμενος" χορευτής,  Αντώνης (Τώνης) Καλαϊντζίδης.  

  Μερικοί που κουράστηκαν από τον αργό βηματισμό και την πορεία προς την Εκκλησία, έλεγαν στους χορευτές, (εάν ήταν ελεύθεροι/ανύμφευτοι) "όταν θα έρτε και τ' εσόν η σειρά, εγώ θα επεβγάλατο, τρία ώρας θα εφτάς να πάς σην Εκκλεσίαν". 

  Η επιστροφή έγινε πολύ πιο σύντομα γιατί στο σπίτι των Πιπεροπουλαίων ακολουθούσε φαγοπότι και γλέντι.

  Αυτά συνέβησαν στα όμορφα Λευκάδια της Νάουσας, την Πέμπτη 26 Δεκεμβρίου 1968.

  Ο Νίκος και η Ευγενία απέκτησαν δυο θαυμάσια παιδιά, την Χριστίνα(σύζυγος Κυριάκου Κανατίδη) και τον Κοσμά, οι οποίοι δημιούργησαν τις δικές τους υπέροχες οικογένειες.

   Υ.Γ. Ευχαριστώ θερμά την αγαπητή Θωμαή Παπαδοπούλου κόρη της Θεοδώρας, για τις φωτογραφίες από το γάμο της μητέρας της.

 Βασίλης Αθανασιάδης 

Λευκάδια Νάουσας... η παράδοση καλά κρατεί.

   Ήταν Ιούλιος του 1963, όταν ο αλησμόνητος θείος μου, Ιωάννης Δ. Πηλαλίδης(1920 - 1967), μου είπε:  "ανεψιέ, θα πέρωσε μετ΄εμέν και θα πάμε σα Λευκάδια, σην Νάουσα, να γνωρίης τεμετέρ΄ς, την εξαδέλφη μ΄ την Μαρίκα. Εγώ όντες θα φεύω, εσύ θα κρατείς το "ράμαν" και τη συγγενεία μουν".

 

  Εγώ μόλις είχα τελειώσει την Ε΄ τάξη του Γυμνασίου και με μεγάλη χαρά δέχθηκα την πρόταση - κάλεσμα του αγαπημένου μας θείου, αδελφού της μητέρα μου Κλεοπάτρας.

 

 Έτσι για πρώτη φορά βρέθηκα στα Λευκάδια της Νάουσας και γνώρισα τη θεία Μαρίκα τον σύζυγό της Θεοδόση, τα παιδιά και τα εγγόνια της, οι οποίοι μας δέχθηκαν με μεγάλη χαρά.

 

  Αυτή ήταν η πρώτη γνωριμία μου με τους Πιπεροπουλαίους, ακριβώς πριν 63 χρόνια.

 

   

 Τα Λευκάδια, ένας ευλογημένος τόπος.

  

 Εκεί στα πόδια της Νάουσας και στους πρόποδες του μαγευτικού - καταπράσινου Βερμίου, σε μια ευλογημένη γη, όπου "οι κήποι της Εδέμ" και "η γη της Χαναάν" είναι μπροστά σου, εκεί είναι ένας πανέμορφος οικισμός, "πνιγμένος" μέσα στα οπωροφόρα δένδρα και γύρω του δεκάδες αρχαιολογικά ευρήματα της Μακεδονικής γης, είναι τα πανέμορφα ΛΕΥΚΑΔΙΑ.

 

  

Εναέρια φωτογραφία των Λευκαδίων (Google Maps). 

 

  

Άλλη μία πανοραμική φωτογραφία των Λευκαδίων και της ευρύτερης περιοχής. 

Διακρίνονται το Αρχαίο θέατρο Μίεζας, ο Κοπανός, ο Σ.Σταθμός Νάουσας, η Στενήμαχος,η Πατρίδα και στο βάθος η Βέροια.   

 
Ο "Τάφος της Κρίσεως", επίσης γνωστός ως "Μεγάλος Τάφος των Λευκαδίων", 
είναι Μακεδονικός τάφος της Ελληνιστικής περιόδου,
στα Λευκάδια Ημαθίας (αρχαία Μίεζα), πλησίον της Νάουσας.

 Ο "Τάφος της Κρίσεως", φημισμένος για την επιβλητική ζωγραφισμένη πρόσοψή του, το συγκεκριμένο μνημείο πιθανολογείται πως ανεγέρθηκε κατά τα τέλη του 4ου αιώνα π.Χ. ή κατά τις απαρχές του 3ου αιώνα π.Χ.. Βρίσκεται σε απόσταση, περίπου, 230 μέτρων από τον Τάφο των Ανθεμίων.

  Η αποδιδόμενη ονομασία του τάφου προήλθε από τη ζωγραφική αναπαράσταση επί της προσόψεώς του στην οποία εμφανίζεται, εξαιρετικά σπάνια θεματολογία στην αρχαία Ελληνική τέχνη, η μετά θάνατον κρίση του νεκρού. 

  Οι κάτοικοι των Λευκαδίων

 

 Οι Πόντιοι των Λευκαδίων Νάουσας (παλαιότερα γνωστό ως Γκολεσάνη) κατάγονται κυρίως από την ευρύτερη περιοχή του Καρς (συγκεκριμένα από τον κυρίως Πόντο και τον Καύκασο, από όπου μετακινήθηκαν κατά κύματα προς τη Μακεδονία).

 Οι πρώτοι Πόντιοι πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν στην περιοχή των Λευκαδίων στις αρχές της δεκαετίας του 1921–1922, μεταφέροντας μαζί τους πλούσιες παραδόσεις, ήθη και έθιμα που διατηρούνται ζωντανά μέχρι σήμερα από τους τοπικούς συλλόγους (όπως το έθιμο των Μωμόγερων και των Αυγομαχιών).

 Πάνω από έναν αιώνα, πρόσφυγες και γηγενείς συμβιώνουν αρμονικά, ασχολούμενοι με την γεωργία - δενδροκομία (φρουτοκαλλιέργεια) ή εργαζόμενοι στις διάφορες βιομηχανικές μονάδες κυρίως επεξεργασίας φρούτων, κονσερβοποιείας, κ.α. 

  Εκείνο που χαρακτηρίζει τους κατοίκους των Λευκαδίων είναι η κοινή διασκέδαση και η διατήρηση των παραδόσεων, ήδη αναφέραμε 2 χαρακτηριστικά έθιμα.

  Αυτό που διατηρείται και συνεχίζεται είναι τα έθιμα του γάμου, η πορεία προς την Εκκλησία του γαμπρού αλλά και της νύφης με τη συνοδεία μουσικής (λύρα, νταούλι, κλαρίνο), χορού και οινοποσίας καθ΄οδόν, ίδια και απαράλλακτα για πάνω από έναν αιώνα στα Λευκάδια. 

Πριν 60 χρόνια, πριν 33 χρόνια και πριν μία εβδομάδα.

   6 Φεβρουαρίου 1966.

 

 Ιερός Ναός Αγίας Παρασκευής Λευκαδίων, στέφεται ο δούλος του Θεού Ιγνάτιος Θ. Πιπερόπουλος, την δούλη του Θεού Αμαλία Θεοδωρίδου. 

  Ήμουν κι εγώ εκεί, πολλοί από του εικονιζόμενους, σήμερα μας βλέπουν από ψηλά.

  

18 Σεπτεμβρίου 1993

 

Στέφεται ο δούλος του Θεού, Θεοδόσιος (Σάκης) Ιγνατίου Πιπερόπουλος την δούλη του Θεού Γεωργία Ορδουλίδου.

 

Ήμουν και εγώ εκεί.  

 

Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου 2026 

 

 

 

Στέφεται ο δούλος του Θεού, Παύλος Κ. Μακρίδης την δούλη του Θεού, Αμαλία Θ. Πιπεροπούλου.  

 

Και πάλι ήμουν και εγώ εκεί . 

 

Τρεις γενεές Πιπερόπουλαίοι, 1966, 1993 και 2026, παππούς Ιγνάτης, υιός Θεοδόσης(Σάκης) και εγγονή/κόρη Αμαλία, με μία παράδοση 60 χρόνων. 

Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, με μουσική, χορό και ποτό, συνοδεύονται μέχρι την Εκκλησία.

 Μια διαδρομή 300 μέτρων που διαρκεί πάνω από μία ώρα (!) αυτά συμβαίνουν στα πανέμορφα Λευκάδια της Νάουσας. 

 

 

Τα τελευταία εν ζωή εξαδέλφια μου, παιδιά του Θεοδόσιου και της Μαρίκας Πιπερόπουλου.

Αριστερά ο Νίκος δεξιά η Θεοδώρα(Παπαδοπούλου) και στο μέσον ο γράφων.

Λευκάδια 26 Σεπτεμβρίου 2026    

 

 

Βασίλης Αθανασιάδης 

Από την Τιφλίδα στο Μικρό Δάσος.

Γιάννης Καρυπίδης

21/4/1952 - 11/7/2026

 

Ο Γιάννης σε εκδρομή-προσκύνημα,

 στην Παναγία Σουμελά στον Πόντο.  

Ένας ΤΡΑΝΤΕΛΛΕΝΑΣ της εποχής μας.

  Την Δευτέρα 13 Ιουλίου 2026, εκεί στον Ιερό Ναό των Παμμεγίστων Ταξιαρχών, Μιχαήλ και Γαβριήλ, του Μικρού Δάσους του Δήμου μας, αποχαιρετίσαμε, με πόνο ψυχής, έναν σπάνιο, έναν μοναδικό για την εποχή μας άνθρωπο, έναν από τους τελευταίους Τραντέλλενες τον Γιάννη Καρυπίδη, που μας άφησε στα 74 του χρόνια.

 

Ο Γιάννης ήταν Έλληνας 6ης γενιάς από την Γεωργία, που γεννήθηκε στις 21 Απριλίου 1952 στην Τιφλίδα.

 

Οι πρόγονοί του, Ποντιακής καταγωγής, κατάγονταν από τα μέρη της Αργυρούπολης του Πόντου, οι οποίοι είχαν φθάσει το 1830 μεταξύ των πρώτων στη Γεωργία, μαζί με άλλους 30.000 Έλληνες Ποντίους μετά από τον νικηφόρο Ρωσοτουρκικό πόλεμο, που είχε σαν συνέπεια την επέκταση της Τσαρικής Ρωσίας στα εδάφη της Γεωργίας. 

 

Η Τσαρική Ρωσία προωθείται προς νότο, αποσπώντας Οθωμανικά εδάφη και ο Ελληνισμός της περιοχής αυτής, του νοτιο-ανατολικού Πόντου , υποφέρει τα πάνδεινα γι΄αυτό και για καλύτερες συνθήκες ζωής, καταφεύγει στα εδάφη που προσαρτώνται από την Ρωσία.  

 

Είναι η ίδια εποχή (1830) που δημιουργείται το πρώτο ελεύθερο Ελληνικό κράτος και Κυβερνήτης της Ελλάδος είναι ο Ιωάννης Καποδίστριας.

 Ο Γιάννης ο Τραντέλλενας

(Τραντέλλενας = Τριάντα φορές Έλληνας) 

   Ο Γιάννης αποφοίτησε από το τμήμα Πολιτικών Μηχανικών του Κρατικού Πολυτεχνείου της Γεωργίας (Τιφλίδα).

 

 Από το 1974 έως το 1990 εργάστηκε ως Πολιτικός Μηχανικός.

 

Το 1991 ήρθε για μόνιμη εγκατάσταση στην Ελλάδα από το 1991 μέχρι το 1995, περίοδο κατά την οποία έχουμε την άφιξη χιλιάδων Ελληνοποντίων από την Ρωσία, την Γεωργία και άλλες Δημοκρατίες της τέως Σοβιετικής Ένωσης, ο Γιάννης μας είναι υπεύθυνος υποδοχής των παλιννοστούντων

 

 Ο Γιάννης Καρυπίδης, προσωπικότητα του Ποντιακού κινήματος, είναι από του πρώτους που στάθηκαν στο πλευρό της Ελληνικής κοινότητας στη Γεωργία όπου γεννήθηκε και ζούσε και γενικά στην ΕΣΣΔ αφιερώνοντας δεκαετίες στην υπηρεσία του Ελληνισμού.

 

 Κάθε σκέψη, κάθε λόγος και κάθε πράξη είχε σαν στόχο την ανάδειξη του μεγαλείου της Ελλάδος με την διδασκαλία της Ελληνικής γλώσσας, της ιστορίας και του πολιτισμού των Ελλήνων του Καυκάσου, αυτών των απογόνων του Προμηθέα αλλά και των "Αργοναυτών", όπως δήλωναν με περηφάνια οι ίδιοι. 

Γηγενής από την Τιφλίδα, ήταν οργανωτής και συμμετείχε ενεργά στο Ελληνικό κίνημα από τα τέλη της δεκαετίας του 1970, ηγήθηκε της εργασίας με τη νεολαία για την δημιουργία και λειτουργία των πρώτων Ελληνικών κοινοτήτων στην Δημοκρατία της Γεωργίας και αργότερα ένας από τους βασικούς εκπροσώπους του Ποντιακού Ελληνισμού στην Ελλάδα και τον κόσμο.

 

 

Η Τιφλίδα, πρωτεύουσα της Γεωργίας.

Εδώ γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Γιάννης Καρυπίδης.  

Ο Γιάννης, ήταν ένα από τα δυναμικά στελέχη της Ελληνικής νεολαίας στην Τιφλίδα, από τα φοιτητικά του χρόνια, τη δεκαετία του 1970, μαζί με άλλους "φλογερούς" Έλληνες, όπως τον Θεόδωρο Γ. Ζωσιμίδη που διετέλεσε Υφυπουργός γεωργίας της Δημοκρατίας της Γεωργίας, μέλη της Κομσομόλ, κατόρθωσαν να οργανώσουν με την έγκριση τον τότε αρχών, τον πρώτο Σύλλογο της Ελληνικής νεολαίας Τιφλίδος. 

 Ο Γιάννης ήταν ο πρώτος Πρόεδρος του Συλλόγου νεολαίας των Ελλήνων της Τιφλίδας και ήρθε σε επαφή με τους Έλληνες σπουδαστές, με στόχο την ενεργοποίηση και την ένταξη δεκάδων Ελλήνων από όλη τη Γεωργία σε αυτόν τον Σύλλογο που υπηρετούσε τα Ελληνικά γράμματα και τον Ελληνικό πολιτισμό.

 

Στο μέσον με μουστάκι ο Γιάννης. 

 

 

Ο Γιάννης μας στην Τσάλκα με συγγενικό του πρόσωπο

και πίσω η προτομή του Αριστοτέλη.  

Το καλοκαίρι του 1988, επικεφαλής αντιπροσωπείας Ελλήνων της Γεωργίας, μετείχε στο Β΄Παγκόσμιο Συνέδριο Ελλήνων του Πόντου, για πρώτη φορά που πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη, εκεί είχα την τιμή και την χαρά να τον γνωρίσω προσωπικά.  

 

 Ο Καρυπίδης αφότου εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα, συνέβαλε σημαντικά στη στήριξη και στην ανάπτυξη των κοινοτήτων των επαναπατριζόμενων, ενισχύοντας τους δεσμούς των Ελλήνων της πρώην ΕΣΣΔ με την ιστορική πατρίδα.

 

Όταν ήρθε για πάντα στην Ελλάδα, συνέχισε αδιάκοπα να υπηρετεί τον προσφυγικό και ποντιακό ελληνισμό. Μέσα από την Πανελλήνια Ομοσπονδία Ποντιακών Σωματείων, τον Σύλλογο Παλιννοστούντων Ελληνοποντίων «Μαυροθαλασσίτες», καθώς και άλλους φορείς, στάθηκε δίπλα στους χιλιάδες παλιννοστούντες συμπατριώτες μας, συμβάλλοντας στην ομαλή εγκατάστασή τους και στη διατήρηση των δεσμών με τις Eλληνικές κοινότητες της Μαύρης Θάλασσας.  

 

Πέρα από την αγάπη του για τον Ελληνισμό εκεί στην Γεωργία αλλά και εδώ στην Ελλάδα, μεγάλη του αγάπη και αδυναμία, ήταν ο Π.Α.Ο.Κ., παρά τα σοβαρά προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε, δεν έπαψε να νοιάζεται και να παρακολουθεί όλα τα συμβαίνοντα στην αγαπημένη του ομάδα.

 

Ο Γιάννης, στην υποδοχή του νεοαποκτηθέντος (τότε),

 ποδοσφαιριστή του Π.Α.Ο.Κ., Χρήστο Ζαφείρη, Δεκέμβριος 2025.  

 

Μαζί μας στη Μόσχα,

 τον Οκτώβριο του 1990. 

 

    Το πρώτο δεκαήμερο του Οκτώβρη του 1990, πραγματοποιείται το "Α' Πανσοβιετικό Φεστιβάλ Πολιτισμού και Τέχνης των Ελλήνων της Ε.Σ.Σ.Δ."  στη Μόσχα, με την συμμετοχή εκατοντάδων Ελλήνων εκπροσώπων Συλλόγων από κάθε γωνία της τέως Ε.Σ.Σ.Δ.

  Έλληνες από την Αρμενία, την Γεωργία, την Ουκρανία, το Καζακστάν, το Ουζμπεκιστάν, από την Μόσχα, από την Αζοφική θάλασσα, από την Κριμαία, την Αγία Πετρούπολη, την Οσετία( Βλαντικαβκάζ), το Βλαδιβοστόκ και από οπουδήποτε υπάρχει οργανωμένος Ελληνισμός, συναντώνται για πρώτη φορά, προβάλουν το πολιτιστικό τους έργο, αλλά και εκφράζουν τον προβληματισμό τους για το μέλλον μέσα σε αυτήν την κοσμογονική αλλαγή, που συμβαίνει στον τόπο που γεννήθηκαν και έζησαν επί αιώνες.

   Η παρουσία των νέων από την Τσάλκα από την Μαριούπολη της Αζοφικής, το Γκελεντζίκ, την Ανάπα, το Κρασνοντάρ είναι εντυπωσιακή, στην ψυχή τους, στη σκέψη και το λόγο τους με γνώση της ιστορικής καταγωγής και πορείας είναι πάντα η Ελλάδα.

   Η Ελλάδα είναι παρούσα σε αυτό το μεγάλο γεγονός με την παρουσία αντιπροσωπείας της τότε μοναδικής Δευτεροβάθμιας οργάνωσης Ποντίων στην Ελλάδα,την Π.Ο.Π.Σ. (Πανελλήνια Ομοσπονδία Ποντιακών Σωματείων), αργότερα δημιουργήθηκε και η Π.Ο.Ε. (Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος), ακόμη μετείχαν Έλληνες καλλιτέχνες και η Ένωση Ποντίων Καλλιθέας από την Αθήνα με το περίφημο χορευτικό της που σε κάθε εμφάνιση του προκαλούσε τον θαυμασμό και αποσπούσε παρατεταμένα χειροκροτήματα.

Είχα την τιμή με την ιδιότητα του Προέδρου του Συλλόγου Ποντίων Πολυκάστρου και Περιχώρων “οι Ακρίτες” και μέλος τότε της Π.Ο.Π.Σ. να μετέχω της αποστολής της Ομοσπονδίας, μαζί με τον αλησμόνητο Κώστα Βροχόπουλο και άλλα εκλεκτά μέλη της Ποντιακής Κοινότητας, σε αυτό το "Α' Πανσοβιετικό Φεστιβάλ Πολιτισμού και Τέχνης των Ελλήνων της Ε.Σ.Σ.Δ." και να γνωρίσω δεκάδες αδελφούς Έλληνες της τότε Ε.Σ.Σ.Δ..

 

ΦΕΣΤΙΒΑΛ 

"ΜΕΓΑΛΗ ΓΙΟΡΤΗ" 

ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΗΣ ΑΖΟΦΙΚΗΣ

(Αναμνηστική κονκάρδα)

   Είναι εποχή της περίφημης “Περεστρόικας”, η περίοδος του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ στην εξουσία, ὀλα τριγύρω αλλάζουνε και ο προβληματισμός, η αγωνία για το που πηγαίνουμε, οι ελπίδες για κάτι καινούργιο μέσα από άλλες συνθήκες διακυβέρνησης που έρχονται διακατέχει την πλειοψηφία των κατοίκων της "αχανούς"  Σοβιετικής Ένωσης, όμως η ελπίδα για κάτι καλύτερο υπάρχει σε πολλούς.

 

Γαβριήλ Ποπώφ

πρώην Δήμαρχος Μόσχας.

   Δήμαρχος στη Μόσχα εκείνη την περίοδο είναι ο Ελληνικής καταγωγής Γαβριήλ Ποπώφ του Χαρίτωνος (Παπαδόπουλος) από τους Έλληνες της Αζοφικής θάλασσας.

 

Το ιστορικό ξενοδοχείο "Ουκρανία" στο οποίο διαμέναμε τότε.

 

Με τον αλησμόνητο Κώστα Βροχόπουλο 

στο δρόμο για τη Μόσχα, με ενδιάμεση στάση στη Βουδαπέστη.

  Εγώ με τους αλησμόνητους Γιάννη Καρυπίδη και Κώστα Βροχόπουλο, είχαμε επισκεφθεί και φιλοξενηθεί στη Μόσχα στο σπίτι του μεγάλου Ελληνικής καταγωγής σκηνοθέτη Χριστόφορου Τριανταφύλλοφ.

 

ο Χριστόφορος Τριανταφύλλοφ ήταν ένας αληθινός Έλληνας 

 
  Σήμερα ο Ελληνισμός της Γεωργίας στην πλειοψηφία του από τα μέσα της δεκαετίας 1990 έχει μεταναστεύσει, στην Ελλάδα, στην Κύπρο, στη Ρωσία κ.α., το ίδιο και η πλειοψηφία των Ελλήνων του Καζακστάν, του Ουζμπεκιστάν και μεγάλος αριθμός Ποντίων από τη Ρωσία ήρθαν στη μητέρα πατρίδα. 

 Ένας μεγάλος αριθμός κατοίκων της Τσάλκας (Γεωργία), εγκαταστάθηκε και στο Δήμο Παιονίας, ιδιαίτερα στο Πολύκαστρο και το Πευκόδασος, όπου είχαν και πολλούς συγγενείς, αφού οι κάτοικοι του επίσης κατάγονται από την Τσάλκα και εγκαταστάθηκαν στην Ορέβιτσα (Πευκόδασος) στις αρχές της 3ης δεκαετίας του 20ου αιώνα.

 Όλοι αυτοί ενσωματώθηκαν στον τόπο μας και αποτελούν ένα δυναμικό και πολύ σημαντικό κομμάτι του Δήμου μας.

  Σημαντικός αριθμός Ελλήνων Ποντίων ζούνε και ευημερούν στα Βόρεια Ανατολικά παράλια του Ευξείνου Πόντου στις πόλης Σότσι, Καπαρτίνγκα,Τουαπσέ, Γκελεντζίκ, Ανάπα, Βιτιαζεβο, Νοβοροσίσκ, Κρασνοντάρ κ.α.

  Εκείνος που δεινοπάθησε και δεινοπαθεί ακόμη είναι ο πολυπληθής Ελληνικός πληθυσμός της Αζοφικής θάλασσας, της Μαριούπολης και των δεκάδων Ελληνικών χωριών που δημιουργήθηκαν και κατοικήθηκαν από Έλληνες που κατοικούσαν στη Κριμαία από τα τέλη του 18ου αιώνα και μετακινήθηκαν στη θάλασσα του Αζόφ για να αποφύγουν τις βιαιότητες των Τατάρων.

   Αυτός ο Ελληνισμός βρίσκεται στη ζώνη πυρός του πολέμου Ρωσίας - Ουκρανίας εδώ και πάνω από 4 χρόνια, η ψυχής τους είναι με το μέρος της Ρωσίας, αυτοί είχαν κατά την εγκατάσταση τους, πέριξ της Αζοφικής (Μαριούπολη και δεκάδες χωριά) την στήριξη της Μεγάλης Αικατερίνης και του Ορλόφ.

  Ευχή μας να τελειώσει ο αδελφοκτόνος πόλεμος Ρωσίας - Ουκρανίας να επέλθει η ΕΙΡΗΝΗ στον τόπο, να ξαναβρούν οι λαοί την ηρεμία τους και να ασχοληθούν με έργα προόδου και ευημερίας και η ηγεσία της χώρας μας και της Ευρώπης να καταλάβουν ότι η σωστή πλευρά της ιστορίας είναι η αρμονική συνεργασία με την Ρωσία επ΄ωφελεία όλων των κατοίκων της Ευρώπης και όχι μόνο.

  Σε όλη την παραμονή μας στη Μόσχα πολύτιμη ήταν η παρουσία και η βοήθεια του εκλεκτού φίλου κ. Γιάννη Καρυπίδη, υπερδραστήριου μέλους του Συλλόγου Ελληνικής Νεολαίας Τιφλίδας που από την πρώτη στιγμή της αφιξής μας στη Μόσχα και μέχρι την αναχώρηση μας, για πάνω από μιά εβδομάδα ήταν δίπλα μας, συνεργάτης και ξεναγός, που φρόντισε να μη μας λήψει τίποτα.

  Το τελευταίο αντίο

   Πλήθος συγγενών και φίλων, στον Ιερό Ναό "Παμμέγιστων Ταξιαρχών" του Μικρού Δάσους, για το τελευταίο αντίο στον αλησμόνητο Γιάννη, αυτόν τον ΤΡΑΝΤΕΛΛΕΝΑ. 

 

   Μεταξύ αυτών ο κ. Παναγιώτης Ψωμιάδης, με τον οποίον συνεργάστηκε ο Γιάννης για τα θέματα των Παλιννοστούντων, ο καθηγητής κ. Κώστας Φωτιάδης, ο κ. Νίκος Σιάνας πρώην Πρόεδρος των "Ακριτών" Πολυκάστρου, ο γράφων και πολλοί συνεργάτες του.

  Στεφάνια απέστειλαν μεταξύ των άλλων ο Ιβάν Σαββίδης καθώς και το Προξενείο Θεσσαλονίκης της Δημοκρατίας της Γεωργίας.

 

 Τα κοιμητήρια του Μικροδάσους

 

   Εκεί, στο νότιο-ανατολικό τμήμα των κοιμητηρίων του Μικροδάσους, δίπλα στην Π.Ε.Ο Θεσσαλονίκης - Ευζώνων σε αγρό που παραχωρήθηκε απ΄τον αλησμόνητο Σωκράτη Ακριτίδη, από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 άρχισε ο ενταφιασμός ΕλληνοΠοντίων προσφύγων απ΄την τέως Ε.Σ.Σ.Δ. και κυρίως από την Γεωργία.

  Σ΄αυτό το τμήμα, οπου η ενσωμάτωση και νομιμοποίηση του ολοκληρώθηκε επί Προεδρίας στην Τοπική Κοινότητα Μικροδάσους από τον επι σειρά ετών Πρόεδρο κ. Αθανάσιο Λαρχανίδη, αναπαύονται πάνω από 240 πρόσφυγες συνΈλληνες μεταξύ αυτών πλέον και ο ΤΡΑΝΤΕΛΛΕΝΑΣ Γιάννης Καρυπίδης, που αφιέρωσε τη ζωή του γι΄αυτούς. 

 

ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΑΦΡΥ

 ΤΟ ΧΩΜΑ ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΥΔΑΣΟΥΣ

 ΠΟΥ ΤΟΝ ΣΚΕΠΑΖΕΙ.

ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ

 

 

  

 Ευχαριστώ για τις πληροφορίες 

 1. τον αγαπητό γείτονα κ. Περικλή Ζωσιμίδη (Πολιτικό Μηχανικό από τη Γεωργία)

 2. τον επισειρά ετών Πρόεδρο της Τ.Κ. Μικρού Δάσους κ. Αθ. Λαρχανίδη

Βασίλης Αθανασιάδης  

Επίτιμος Πρόεδρος     
“ Ακριτών” Πολυκάστρου

 

 

 

 

 

 

Σας ευχαριστούμε και πάλι...για την αγάπη σας.

125η αιμοδοσία των "Ακριτών".

Η αλληλεγγύη στην πράξη.

Το ιδρυτικό μέλος της Τράπεζας Αίματος μας, Βαγγέλης Μπουσμπούκης (Λιμνότοπος) αιμοδότησε στην 1η αιμοδοσία τον Μάρτιο του 1990, αιμοδοτεί και στην 125η,

είναι η 83η αιμοδοσία του Βαγγέλη, γερός να είναι.

  Παρά τις υψηλές θερμοκρασίες και τα πολλά γλέντια - των Συλλόγων του Δήμου μας και όχι μόνον και τις ιδιωτικές εκδηλώσεις στο Πολύκαστρο και τα περίχωρα, εμείς στο "Σπίτι του Πόντου" συνεπείς στο πρόγραμμα των Αιμοδοσιών, όπως κάθε 1η Κυριακή του Ιουλίου, πραγματοποιήσαμε την 125η Εθελοντική Αιμοδοσία των μελών της Τράπεζας Αίματος των "Ακριτών".

 

Στο μέσον Νίνα Καρακασίδου, μέλος του Δ.Σ. των "Ακριτών" και της Διοικούσας Επιτροπής της Τράπεζας Αίματος, τήρηση καρτών μελών αιμοδοτών.

Αριστερά της η Κική Παπαναστασίου, δεξιά Βενεδίκτη Β. Ιωαννίδου μέλη του Τμήματος Νεολαίας του Συλλόγου, αποκτούν εμπειρίες.

 

Επί της υποδοχής - συμπλήρωση εντύπου "Εθελοντή Αιμοδότη" Ραφαέλα Καρακασίδου πάντα δἰπλα μας, δεξιά της ο Πρόεδρος του Συλλόγου Ποντίων Γουμένισσας "Διογένης ο Σινωπεύς" κος Χριστόφορος Λαζαρίδης, ο γράφων και τα μέλη της Τράπεζας Αίματος κ. Ξανθός Νικόλαος και Βασιλική Ασταρτζή (νέο μέλος).

 

  Για άλλη μια φορά δεκάδες μέλη προσήλθαν και πρόσφεραν λίγο από το αίμα τους για τον πάσχοντα συνάνθρωπο μας, ανάμεσα σε αυτούς έξι (6) νέα μέλη, που ανέβασαν τον αριθμό των μελών της Τράπεζας μας σε 1322.

 

Αιμοδοτούν Σταυρούλα Βαλαβάνη, Κώστας Γκαντίδης και Μάρκος Ιορδανόπουλος.

 

 

Ο πατέρας Νίκος Κουρτίδης, παλιός μας αιμοδότης, εδώ αιμοδοτεί η σύζυγος Όλγα Μαραγκάκη και αριστερά ο υιός Χρήστος Ν. Κουρτίδης. 

 

Όρθιος ο πατέρας Σταύρος Γιαννακούλης παλιός και βραβευμένος αιμοδότης μας , όπως και η σύζυγος του, Άννα Μπαντά, μέλος- αιμοδότης και η μεγάλη κόρη τους Θωμαϊς και εδώ αιμοδοτεί η μικρότερη κόρη τους Κατερίνα. Όλη η οικογένεια εθελοντές αιμοδότες.

Δίπλα αιμοδοτεί ο Πυροσβέστης μας κος Γιάννης Β. Χαντζίδης,την αιμοληψία πραγματοποιεί η κα. Ιωάννα Δροσαλάκη. 

 

Αιμοδοτεί η Αλεξάνδρα Ασλανίδου από τα Πλάγια, η οποία μας έφερε και έναν καινούργιο αιμοδότη, επίσης από τα Πλάγια τον κο. Ανέστη Ανθάκη.

 

Αιμοδοτεί ο κος. Θεόφιλος Παναγιωτίδης από Νέα Σάντα, μέλος της Τράπεζας Αίματος και του Δ.Σ. των "Ἁκριτών" Πολυκάστρου.

 

  Τα αιμοδοτήσαντα μέλη: Αδαμίδης Αδάμ (Εύζωνοι), Ανθάκης Ανέστης (Πλάγια - νέο μέλος), Ασλανίδου Αλεξάνδρα (Πλάγια), Ασταρτζή Βασιλική (νέο μέλος), Βαλαβάνη Σταυρούλα, Βαντούβα Μόνικα, Γιαννάκη Αθηνά, Γιαννακούλη Κατερίνα, Γκαντίδου Δ. Μαρία, Γκαντίδης Κώστας, Γκαντζινικούδης Νίκος, Γκουριγούδη Ανθούλα, Γραικού Ελένη, Δραγανίδης Ι. Γεώργιος, Ιορδανόπουλος Μάρκος,(Σιταριά), Ιωαννίδης Σίμος, Ιωαννίδου Παυλίνα, Καραφυλλέ Ρίτσα, Κασσιτερίδης Αντώνης (Χαμηλό - νέο μέλος), Κουρτίδης Χρήστος, Λύκος Ηλ. Κώστας, Μαραγκάκη Όλγα, Μάρτσιου Θεοδώρα, Μασμανίδης Θεόδωρος (Πευκόδασος), Μιχαηλίδης Στάθης (Αξιούπολη), Μπουσμπούκης Βαγγέλης (Λιμνότοπος), Ξανθός Νικόλαος, Παναγιωτίδης Θεόφιλος (Νέα Σάντα), Παπαζαχαρίας Ανέστης (Γουμένισσα - νέο μέλος), Πολυχρονίδης Αναστάσιος, Σαλαπάνης Ευρυπίδης, Σαρπεκίδης Γεώργιος, Σλαμπάκη Μαρία (Γουμένισσα - νέο μέλος), Τσακιρίδης Π. Αναστάσιος (Αξιούπολη), Χατζίδης Β. Ιωάννης και Χαραλαμπίδης Αλέξιος (νέο μέλος).

 

Η κ. Θοδώρα Μάρτσιου αιμοδότησε, κόρη παλαιού βραβευμένου μέλους της Τράπεζας Αίματος, του κ. Χρήστου Μάρτσιου, σήμερα έφερε ένα νέο μέλος αιμοδότη, τον σύζυγό της Αλέξη Χαραλαμπίδη, αλλά και ένα μελλοντικό μέλος μας, τον γιο τους Ηρακλή - Ραφαήλ.

 

 

Μια νέα συνεργασία ξεκίνησε, με τον Εκπολιτιστικό - Λαογραφικό - Εξωραϊστικό,   Ποντιακό Σύλλογο "ο Διογένης ο Σινωπεύς" Γουμένισσας και Περιχώρων.  

 Βρέθηκαν στην αιμοδοσία της Τράπεζας των "Ακριτών", ο Πρόεδρος του Συλλόγου κος Χριστόφορος Λαζαρίδης (όρθιος αριστερά), ο Αντιπρόεδρος κος Ανέστης Παπαζαχαρίας και η κυρία Σλαμπάκη Μαρία, για ενημέρωση και λήψη δειγμάτων για τη δωρεά μυελού των οστών.
 

    Η διαδικασία της δωρεάς και μεταμόσχευσης αιμοποιητικών κυττάρων/μυελού των οστών και η αναζήτηση συμβατού δότη πραγματοποιείται αποκλειστικά μέσω των αδειοδοτημένων και πιστοποιημένων Κέντρων Δοτών, όπως είναι και το ΟΡΑΜΑ ΕΛΠΙΔΑΣ, του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων και του Παγκόσμιου Αρχείου Εθελοντών Δοτών Μυελού των Οστών, χωρίς κανένα οικονομικό κόστος ή οικονομική δοσοληψία μεταξύ του δότη και του λήπτη του μοσχεύματος και με την τήρηση πλήρους ανωνυμίας.
   Στην Ελλάδα, η μεταμόσχευση αιμοποιητικών κυττάρων/μυελού των οστών πραγματοποιείται δωρεάν σε παιδιά και ενήλικες αποκλειστικά από Δημόσια Νοσοκομεία.
  Εκ του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΟΡΑΜΑ ΕΛΠΙΔΑΣ

 

ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΡΙΟ

 

  Η Διοικούσα Επιτροπή της Τράπεζας Αίματος των "Ακριτών" για άλλη μια φορά ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΙ και ΣΥΓΧΑΙΡΕΙ όλα τα μέλη που προσήλθαν και αιμοδότησαν. 

  Ακόμη ευχαριστεί τον Γιατρό-Διευθυντή του Τμήματος Αιμοδοσίας του Ν.Γ. Νοσοκομείου Κιλκίς κο. Νικόλαο Κοντογιώργου και τις κυρίες Ελένη Τούλια και Ιωάννα Δροσαλάκη που πραγματοποίησαν την αιμοληψία, για την άψογη  συνεργασία.

  Ιδιαίτερα ευχαριστούμε τις κυρίες Μαρία Αθανασιάδου, Σοφία Αθανασιάδου, Φωτεινή Καγιούδη Αθανασιάδου, Μαρία Γούλα, Γεωργία Ζαβουδάκη, Ντίνα Γκουγκούδη, Τασούλα Καρακατσανίδου, Αλεξάνδρα Μαυρίδου, Δήμητρα Μαυροφρύδου, Ντίνα Παρπουτσιάδου, Ζβετλάνα Πόποβα(για τα υπέροχα πιροσκί της), Τζένη Σταμπουλίδου-Σκαντζούρη, Γεωργία Τσιτουρούδη και τους κύριους Στέλιο Γκαϊτατζή, Δημήτρη Καρακατσανίδη, Γιάννη Ν. Σιάνα, Στέλιο Παπαδόπουλο, Γιάννη Προύσσα (κατάστημα Γερμανός), Γιώργο Παναγιωτίδη (Σ-Μ), Λάζαρο Παντελίδη (Σ-Μ), Θεόδωρο Σαουλίδη(ΕΚΟ), Σάκη Χαμουρούδη (Εντυποδημιουργία), τα αρτοποιεία Γαϊτανάκη-Συκούδη, Αφων Δεπούδη, Αριστείδη Μπερμπερίδη και Ηλία Ν. Χαρτοματσίδη για όλα όσα πρόσφεραν κεράσματα και γλυκά, έντυπα κ.α. για την επιτυχία της 125ης Αιμοδοσίας και τέλος για άλλη μια φορά ένα ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ , στον μόνιμο χορηγό της Τράπεζας Αίματός μας κ. Μιχάλη Κιουρτσίδη(ΒΕΚ - Μικρό Δάσος) για την κάλυψη όλης της δαπάνης του έντυπου υλικού (αφίσες, κάρτες μελών, κ.α.).

 

Ιατρικό προσωπικό, αιμοδότες και όλοι όσοι έδωσαν παρών στην Αιμοδοσία μας, γεύτηκαν και απόλαυσαν πλήθος κερασμάτων που προσέφεραν μέλη και φίλοι της Τράπεζας Αιματός μας, γι΄αυτό φρόντισαν οι κυρίες Ντίνα Γκουγκούδη, Αλεξάνδρα Μαυρίδου και Μαρία Γούλα.

 

  Για άλλη μία φορά ευχαριστούμε όλους από καρδιάς, για την ανταπόκριση τους, στο κάλεσμα μας για προσφορά αγάπης.

Ευχόμαστε σε όλους να είναι γεροί και καλές διακοπές.

 

  Όσοι, για οποιοδήποτε λόγο, δεν μπόρεσαν να αιμοδοτήσουν την Κυριακή 5 Ιουλίου, μπορούν να το κάνουν οποιαδήποτε ημέρα προσερχόμενοι στο πλησιέστερο κρατικό και μόνο Νοσοκομείο και να αιμοδοτήσουν δηλώνοντας για την Τράπεζα Αίματος των "Ακριτών" Πολυκάστρου με κωδικό αριθμό 11492, οι ανάγκες σε αίμα είναι μεγάλες και διαρκείς.

 

  Άξια αναφοράς:

  1. Δύο ιδρυτικά μας μέλη που αιμοδότησαν στην 1η αιμοδοσία (11 Μαρτίου 1990) αιμοδότησαν και σήμερα και αυτοί είναι ο Σίμος Γ. Ιωαννίδης (αριθμός μέλους 10) για 55 φορά και ο Βαγγέλης Μπουσμπούκης (αριθμός μέλους 24) που αιμοδότησε για 83η φορά.

 

  2. Σε όλες της κυρίες που αιμοδότησαν (14) προσφέρθηκε από τον γράφοντα ένα τριαντάφυλλο, προσφορά των ανθοπωλείων Στέλιου Παπαδόπουλου και Γεωργίας Τσιτουρούδη. 

 

   Η επόμενη προγραμματισμένη αιμοδοσία των "Ακριτών",

η 126η θα πραγματοποιηθεί στις 8 Νοεμβρίου 2026, πάντα στο "Σπίτι του Πόντου" στο Πολύκαστρο. 

 

Βασίλειος Αθανασιάδης