Λευκάδια Νάουσας... η παράδοση καλά κρατεί.

   Ήταν Ιούλιος του 1963, όταν ο αλησμόνητος θείος μου, Ιωάννης Δ. Πηλαλίδης(1920 - 1967), μου είπε:  "ανεψιέ, θα πέρωσε μετ΄εμέν και θα πάμε σα Λευκάδια, σην Νάουσα, να γνωρίης τεμετέρ΄ς, την εξαδέλφη μ΄ την Μαρίκα. Εγώ όντες θα φεύω, εσύ θα κρατείς το "ράμαν" και τη συγγενεία μουν".

 

  Εγώ μόλις είχα τελειώσει την Ε΄ τάξη του Γυμνασίου και με μεγάλη χαρά δέχθηκα την πρόταση - κάλεσμα του αγαπημένου μας θείου, αδελφού της μητέρα μου Κλεοπάτρας.

 

 Έτσι για πρώτη φορά βρέθηκα στα Λευκάδια της Νάουσας και γνώρισα τη θεία Μαρίκα τον σύζυγό της Θεοδόση, τα παιδιά και τα εγγόνια της, οι οποίοι μας δέχθηκαν με μεγάλη χαρά.

 

  Αυτή ήταν η πρώτη γνωριμία μου με τους Πιπεροπουλαίους, ακριβώς πριν 63 χρόνια.

 

   

 Τα Λευκάδια, ένας ευλογημένος τόπος.

  

 Εκεί στα πόδια της Νάουσας και στους πρόποδες του μαγευτικού - καταπράσινου Βερμίου, σε μια ευλογημένη γη, όπου "οι κήποι της Εδέμ" και "η γη της Χαναάν" είναι μπροστά σου, εκεί είναι ένας πανέμορφος οικισμός, "πνιγμένος" μέσα στα οπωροφόρα δένδρα και γύρω του δεκάδες αρχαιολογικά ευρήματα της Μακεδονικής γης, είναι τα πανέμορφα ΛΕΥΚΑΔΙΑ.

 

  

Εναέρια φωτογραφία των Λευκαδίων (Google Maps). 

 

  

Άλλη μία πανοραμική φωτογραφία των Λευκαδίων και της ευρύτερης περιοχής. 

Διακρίνονται το Αρχαίο θέατρο Μίεζας, ο Κοπανός, ο Σ.Σταθμός Νάουσας, η Στενήμαχος,η Πατρίδα και στο βάθος η Βέροια.   

 
Ο "Τάφος της Κρίσεως", επίσης γνωστός ως "Μεγάλος Τάφος των Λευκαδίων", 
είναι Μακεδονικός τάφος της Ελληνιστικής περιόδου,
στα Λευκάδια Ημαθίας (αρχαία Μίεζα), πλησίον της Νάουσας.

 Ο "Τάφος της Κρίσεως", φημισμένος για την επιβλητική ζωγραφισμένη πρόσοψή του, το συγκεκριμένο μνημείο πιθανολογείται πως ανεγέρθηκε κατά τα τέλη του 4ου αιώνα π.Χ. ή κατά τις απαρχές του 3ου αιώνα π.Χ.. Βρίσκεται σε απόσταση, περίπου, 230 μέτρων από τον Τάφο των Ανθεμίων.

  Η αποδιδόμενη ονομασία του τάφου προήλθε από τη ζωγραφική αναπαράσταση επί της προσόψεώς του στην οποία εμφανίζεται, εξαιρετικά σπάνια θεματολογία στην αρχαία Ελληνική τέχνη, η μετά θάνατον κρίση του νεκρού. 

  Οι κάτοικοι των Λευκαδίων

 

 Οι Πόντιοι των Λευκαδίων Νάουσας (παλαιότερα γνωστό ως Γκολεσάνη) κατάγονται κυρίως από την ευρύτερη περιοχή του Καρς (συγκεκριμένα από τον κυρίως Πόντο και τον Καύκασο, από όπου μετακινήθηκαν κατά κύματα προς τη Μακεδονία).

 Οι πρώτοι Πόντιοι πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν στην περιοχή των Λευκαδίων στις αρχές της δεκαετίας του 1921–1922, μεταφέροντας μαζί τους πλούσιες παραδόσεις, ήθη και έθιμα που διατηρούνται ζωντανά μέχρι σήμερα από τους τοπικούς συλλόγους (όπως το έθιμο των Μωμόγερων και των Αυγομαχιών).

 Πάνω από έναν αιώνα, πρόσφυγες και γηγενείς συμβιώνουν αρμονικά, ασχολούμενοι με την γεωργία - δενδροκομία (φρουτοκαλλιέργεια) ή εργαζόμενοι στις διάφορες βιομηχανικές μονάδες κυρίως επεξεργασίας φρούτων, κονσερβοποιείας, κ.α. 

  Εκείνο που χαρακτηρίζει τους κατοίκους των Λευκαδίων είναι η κοινή διασκέδαση και η διατήρηση των παραδόσεων, ήδη αναφέραμε 2 χαρακτηριστικά έθιμα.

  Αυτό που διατηρείται και συνεχίζεται είναι τα έθιμα του γάμου, η πορεία προς την Εκκλησία του γαμπρού αλλά και της νύφης με τη συνοδεία μουσικής (λύρα, νταούλι, κλαρίνο), χορού και οινοποσίας καθ΄οδόν, ίδια και απαράλλακτα για πάνω από έναν αιώνα στα Λευκάδια. 

Πριν 60 χρόνια, πριν 33 χρόνια και πριν μία εβδομάδα.

   6 Φεβρουαρίου 1966.

 

 Ιερός Ναός Αγίας Παρασκευής Λευκαδίων, στέφεται ο δούλος του Θεού Ιγνάτιος Θ. Πιπερόπουλος, την δούλη του Θεού Αμαλία Θεοδωρίδου. 

  Ήμουν κι εγώ εκεί, πολλοί από του εικονιζόμενους, σήμερα μας βλέπουν από ψηλά.

  

18 Σεπτεμβρίου 1993

 

Στέφεται ο δούλος του Θεού, Θεοδόσιος (Σάκης) Ιγνατίου Πιπερόπουλος την δούλη του Θεού Γεωργία Ορδουλίδου.

 

Ήμουν και εγώ εκεί.  

 

Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου 2026 

 

 

 

Στέφεται ο δούλος του Θεού, Παύλος Κ. Μακρίδης την δούλη του Θεού, Αμαλία Θ. Πιπεροπούλου.  

 

Και πάλι ήμουν και εγώ εκεί . 

 

Τρεις γενεές Πιπερόπουλαίοι, 1966, 1993 και 2026, παππούς Ιγνάτης, υιός Θεοδόσης(Σάκης) και εγγονή/κόρη Αμαλία, με μία παράδοση 60 χρόνων. 

Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, με μουσική, χορό και ποτό, συνοδεύονται μέχρι την Εκκλησία.

 Μια διαδρομή 300 μέτρων που διαρκεί πάνω από μία ώρα (!) αυτά συμβαίνουν στα πανέμορφα Λευκάδια της Νάουσας. 

 

 

Τα τελευταία εν ζωή εξαδέλφια μου, παιδιά του Θεοδόσιου και της Μαρίκας Πιπερόπουλου.

Αριστερά ο Νίκος δεξιά η Θεοδώρα(Παπαδοπούλου) και στο μέσον ο γράφων.

Λευκάδια 26 Σεπτεμβρίου 2026    

 

 

Βασίλης Αθανασιάδης