Έι κιτί

      Πριν ένα μήνα, μια ξύλινη πινακίδα στην είσοδο του λαχανόκηπού μου, με την επιγραφή «Τη Θεού τα ευλοίας, ση Βασίλ το κεπίν» στάθηκε αφορμή να γνωρίσω μια αξιόλογη κυρία, την κυρία «Έι κιτί» από την πόλη της Δράμας. 

     Της προξένησε εντύπωση η πινακίδα και ο φροντισμένος λαχανόκηπος της θύμισε προσφιλή πρόσωπο της οικογενείας της που αγαπούσε και φρόντιζε τον οικογενειακό τους κήπο. 

    Η πρόταση της συζύγου μου, για ένα καφέ και η αποδοχή εκ μέρους της έγινε συνάντηση γνωριμίας και αλληλοεκτίμησης που διήρκησε πάνω από δύο ώρες.

   Η έκφραση «Έι κιτί» για μας τους Ποντίους δηλώνει αναστεναγμό, νοσταλγία, θλίψη, αναπόληση και αρωθυμία.

Έι κιτί παλαιοι ανθρώπ…. Έι κιτί χρόνια και ζαμάνια… Έι κιτί πατρίδα… Εί κιτί ευλοημένα μέρια μουν …. Έι κιτί έμνοστα κι αγνέστικα τη πατρίδας φαϊα… κ.α.

   Και ό του θαύματος η γνωριμία με την κυρία Δροσίδου Ευγενία μας έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσουμε την ιδιοκτήτρια και ψυχή του καταστήματος «Έι κιτί» Παραδοσιακή ταβέρνα «κουζίνα με πάθος» στην καρδιά της Δράμας, Αμύντα 56.

   Εδώ μυρίζει Πόντος, εδώ είναι Πόντος, μέσα και έξω(αύλειος χώρος), εδώ απολαμβάνεις όλες τις Ποντιακές γεύσεις σε ένα περιβάλλον και με ανθρώπους που γνωρίζουν άριστα την Ποντιακή κουζίνα και «τα αγνέστικα τη πατρίδας τα φαϊα».

   Κάθε Πόντιος, φιλοπόντιος και λάτρης των παραδοσιακών γεύσεων, ζυμαρικών, γαλακτοκομικών και όχι μόνον, πρέπει και αξίζει να επισκεφτεί και να γευτεί τα παρασκευάσματα της χρυσοχέρας κυρίας Ευγενίας και των συνεργατών της.

   Επικειμένης της λήξης των περιορισμών στην εστίαση το «Έι κιτί» μας περιμένει. 

Αγαπητή Ευγενία να μας περιμένεις.

Βασίλης Αθανασιάδης

Κυριακή 27 Μαρτίου 1966

 Σύλλογος Ποντίων Πολυκάστρου και Περιχώρων «Οι Ακρίτες»

55 ΧΡΟΝΙΑ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΜΕ ΣΕΒΑΣΜΟ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

          Λες και ήταν χθες.... κι όμως συμπληρώθηκαν 55 χρόνια από τότε, 

ήταν  Κυριακή 27 Μαρτίου 1966 όταν πραγματοποιήθηκε η πρώτη Γενική Συνέλευση των μελών του Συλλόγου Ποντίων Πολυκάστρου και περιχώρων «Οι Ακρίτες»  

και εξελέγη η πρώτη διοίκηση του.

Τα μέλη της ήταν:

+Αδαμίδης             Χρήστος (1928 - 2004)
+Αθανασιάδης Ν.  Ιωάννης (1942 – 2011)
 Αλτιπαρμακίδης   Νικόλαος
+Δαμιανίδης           Κώστας (1934 – 1993)
+Ξυμιτίδης              Μιχάλης (1930 – 2002)
 Τριανταφυλλίδης  Ιωάννης
+ Χρηστίδης            Σάββας (1897 – 1979)

Πρώτο καταστατικό του συλλόγου (χειρόγραφο) συνταχθέν από τον αείμνηστο

Σάββα Χρηστίδη, ιδρυτικό μέλος του Συλλόγου και μέλος της πρώτης διοίκησης,

ο οποίος διετέλεσε επί σειρά ετών σύμβουλος της κοινότητος Πολυκάστρου και πρόεδρος αυτής κατά το διάστημα 26/12/1927 – 05/03/1928

Ιδρυτικά μέλη 61:

+Αδαμίδης Χρήστος,+ Αδαμίδου Γαρυφαλιά, +Αδαμόπουλος Χρήστος, Αθανασιάδης Βασίλειος, +Αθανασιάδης Ευστάθιος, +Αθανασιάδης Ν. Ιωάννης, +Αθανασιάδου Αφροδίτη, Αλτιπαρμακίδης Γεώργιος, Αλτιπαρμακίδης Νικόλαος, +Αλτιπαρμακίδης Ιωάννης, +Αλτιπαρμακίδης Φίλιππος, Αλτιπαρμακίδου Ελευθερία, Ανδρεάδης Βασίλειος, +Ασλανίδης Λάζαρος, +Ασλανίδης Νικόλαος, +Βασιλειάδης Βλάσιος, +Βασιλειάδης Ιωάννης, Βασιλειάδου Ιφιγένεια, +Γεωργιάδης Γεώργιος, +Δαμιανίδης Απόστολος, +Δαμιανίδης Ιωάννης, +Δαμιανίδης Κώστας, +Δμαιανίδης Παύλος, Δαμιανίδου Αναστασία, Δαμιανίδου Λαμπρινή, Ευγενίδης Αφεντούλης, +Ευκαρπίδης Πολυχρόνης, +Ιωαννίδης Νικόλαος, +Καλαϊτζίδης Θεόδωρος, +Καλαϊτζίδης Κώστας, +Καλαϊτζίδου Μηνοδώρα, +Καλογερίδης Παρασκευάς, +Καλπακίδης Ιωάννης, +Καρακουλίδης Σάββας, +Καρδόπουλος Δημήτριος, +Καρδόπουλος Ευστάθιος, Καρδόπουλος Σάββας, +Καρδοπούλου Άννα, +Κιουρτσίδης Ιωάννης, +Κοντόπουλος Αλέξανδρος, +Κοντόπουλος Βασίλειος, +Κρουκλίδης Γρηγόριος,+Κρουκλίδης Θεόδωρος, +Κρουκλίδης Νικόλαος, +Μαυροφρύδης Κώστας, +Μαυροφρύδης Χ. Χαράλαμπος, +Μερεσίδης Αλέξανδρος, +Μερκενίδης Κώστας, +Ξυμιτίδης Μιχαήλ, +Παπαδόπουλος Κώστας, +Σαμπλίδης Δημήτριος, +Σαχπαζίδης Χαράλαμπος, +Σιδηρόπουλος Χαράλαμπος, +Σπυρίδης Δημήτριος, +Τζαμαλίδης Αλέξανδρος, +Τζαμαλίδης Λάζαρος, +Τοπαλίδης Ευστάθιος, +Τριανταφυλλίδης Αλέξανδρος, Τριανταφυλλίδης Ιωάννης, +Χατζηξενιτίδης Αλέξανδρος, +Χρηστίδης Σάββας.

Το πρώτο χορευτικό του Συλλόγου (1966)

Όρθιοι από αριστερά:     +Τοπαλίδης Ευστάθιος, Καραγιαννίδου-Τζουμάνη Μυροφόρα, Κεσκινίδης Συμεών, Χαρτοματσίδου-Σκαλιστήρα Ειρήνη, +Αδαμίδης Χρήστος.

Καθήμενοι από αριστερά:   Καραγιώργης Παναγιώτης (χοροδιδάσκαλος),

Καρδόπουλος Σάββας, +Κρουκλίδης Νικόλαος(Κόλιας) Λυράρης.

Διατελέσαντες πρόεδροι του Συλλόγου:

          1966 – 12/08/1972  +Αδαμίδης Χρήστος
13/08/1972 – 23/03/1974  +Τζαμαλίδης Αλέξανδρος
24/03/1974 – 05/12/1982  +Αδαμίδης Χρήστος
06/12/1982 – 26/01/1997    Αθανασιάδης Βασίλειος
27/01/1997 – 21/01/2001    Σιάνας Νικόλαος
22/01/2001 -       01/2013    Παπαδόπουλος Ιωάννης
          2013 -            2019    Παυλίδης Λάζαρος
2019 - έως σήμερα            Παπαδόπουλος Δημήτριος

      Επί 55 συνεχή χρόνια ο Σύλλογος με την εκάστοτε διοίκηση του και μεγάλη συμμετοχή των μελών του εργάστηκε με σεβασμό στην παράδοση του Ποντιακού Ελληνισμού και προσέφερε τεράστιο κοινωνικό και πολιτιστικό έργο στο τόπο μας. Με τμήματα εκμάθησης χορών, οργάνων, βιβλιοθήκης, θεατρικού, χορωδίας, νεολαίας, γυναικών και της τράπεζας αίματος.

    Ο σύλλογος από το 6 Δεκεμβρίου 1992 στεγάζεται σε ιδιόκτητη στέγη το 

Σπίτι του Πόντου.

    Η περιληπτική αυτή αναφορά στην πορεία του Συλλόγου των «Ακριτών» Πολυκάστρου, ας είναι ένα κερί στη μνήμη των θανόντων ιδρυτικών μελών και μελών της Διοίκησης με αφορμή τη συμπλήρωση των 55 χρόνων του Συλλόγου.

Αθανασιάδης Βασίλειος       

Επίτιμος πρόεδρος των Ακριτών

ΤΑ ΕΜΠΟΝΕΣΤΙΑ, Ο ΚΟΥΚΑΡΑΣ ΚΑΙ Η ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ

Τα Εμπονέστια

   Η Κυριακή της «Τυρινής» ή τυροφάγου είναι η τελευταία Κυριακή της αποκριάς (φέτος 14/03/21) ήταν μέρα χαράς, μέρα γιορτής, μέρα ευθυμίας και ξεφαντώματος, από αιώνες και μέχρι πριν την εμφάνιση του COVID.

   Στην αλησμόνητη πατρίδα μας και μέχρι πρόσφατα στον τόπο μας αυτή την Κυριακή ετηρείτο το έθιμο «Εμπονέστια» (μπαίνω στην νηστεία), ήταν η τελευταία ημέρα πρίν την Μεγάλη Σαρακοστή και την νηστεία του Πάσχα.

   Αυτή την μέρα οι νέοι μαζεύονταν παρέες παρέες στην ύπαιθρο και μαγείρευαν (ψήναν) τρώγαν, πίναν και διασκέδαζαν με παραδοσιακή μουσική τραγούδια και χορό.

   Το βράδυ μαζεύονταν όλη η οικογένεια σε ένα μεγάλο, πλούσιο τραπέζι με ότι καλύτερο είχαν (αρτίσημα) σε κρεατικά, γαλακτοκομικά και ποτά, έτρωγαν και γλεντούσαν μέχρι τα μεσάνυχτα οπότε σταματούσαν όλα. Την επόμενη ημέρα Καθαρή Δευτέρα άρχιζε η Μεγάλη Σαρακοστή και αυστηρή νηστεία. Την μέρα αυτή γινότανε και ο καθαρισμός των οικιακών σκευών από κάθε τι λιπαρό.

Ο Κουκαράς

   Σε μία εποχή που τα ημερολόγια με την μορφή που γνωρίζουμε σήμερα ήτανε ανύπαρκτα ή δυσεύρετα στην αλησμόνητη πατρίδα, για την Μεγάλη Σαρακοστή του Πάσχα υπήρχε ένα πρακτικό ημερολόγιο για τον υπολογισμό της διάρκειας της νηστείας «ο Κουκαράς».

   Τον θυμάμαι, κάθε χρόνο έκανε την εμφάνιση του την Καθαρή Δευτέρα, αρχή της νηστείας του Πάσχα, κρεμασμένος στο ταβάνι του πατρικού μας σπιτιού, φρόντιζε για αυτό η αλησμόνητη μητέρα μας Κλεοπάτρα.

   Ο «Κουκαράς» ήταν ένα κρεμμύδι σπάνια και πατάτα δεμένο με κλωστή και καρφωμένα επάνω του περιμετρικά 7 φτερά από τις κότες μας, που τότε υπήρχαν σε κάθε σπίτι, τα οποία συμβόλιζαν τις 7 εβδομάδες μέχρι την Μεγάλη Λαμπρή (Ανάσταση).

   Κάθε Κυριακή βράδυ με το κλείσιμο της εβδομάδας αφαιρούσαμε ένα φτερό, μέχρι να αφαιρέσουμε και το τελευταίο τη βραδιά της Ανάστασης.

Η Σαρακοστή

Η Σαρακοστή του Πάσχα ξεκίνησε φέτος στις 15 Μαρτίου, την Καθαρή Δευτέρα. 

 Οι χαιρετισμοί κάθε Παρασκευή

Α’ στις 19 Μαρτίου 2021

Β’ στις 26 Μαρτίου 2021

Γ’ στις 2 Απριλίου 2021

Δ’ στις 9 Απριλίου 2021

Ε’ στις 16 Απριλίου 2021 ΑΚΑΘΙΣΤΟΣ ΥΜΝΟΣ

ΚΑΛΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ ΜΕ ΕΓΚΡΑΤΕΙΑ ΚΑΙ ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ

Βασίλης Αθανασιάδης

ΛΕΥΚΕΣ(ΑΓΡΑΦΕΣ) – ΜΑΥΡΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

  ΠΡΙΝ ΑΠΟ 83 ΧΡΟΝΙΑ

  

Φεβρουάριος του 1938, χειμώνας βαρύς σε όλη την Ευρώπη, από την δύση μέχρι την ανατολή, ο κόσμος βλέπει «άσπρες μέρες» όπως λέει ο λαός με χιουμοριστική διάθεση τις μέρες της χιονόπτωσης.

  Φεβρουάριος 1938 «μαύρα σύννεφα» σκεπάζουν όλη την Ευρώπη από την δύση μέχρι την ανατολή, απολυταρχικά καθεστώτα επικρατούν διαρκώς σε πολλές χώρες.

  Από το 1922 και μετά την «ιστορική πορεία» προς την Ρώμη του Μουσσολίνι στην Ιταλία επικρατεί ο φασισμός.

  Από το 1933 στη Γερμανία με την ανάληψη της εξουσίας του Αδόλφου Χίτλερ επικρατεί ο ναζισμός.

  Από το 1936 ο Φράγκο με την αμέριστη στήριξη του Χίτλερ νικά κατά τον εμφύλιο πόλεμο της Ισπανίας τις ενωμένες δημοκρατικές δυνάμεις που είχαν και διεθνή στήριξη και επιβάλλει δικτατορία (ισόβιος δικτάτορας).

  Την ίδια περίοδο ακολουθεί επιβολή δικτατοριών και σε άλλες μικρότερες χώρες μεταξύ των οποίων και στην πατρίδα μας, δικτατορία Μεταξά (04/08/1936).

  Τα σύννεφα του επερχόμενου πολέμου είχαν αρχίσει να φαίνονται στον ορίζοντα ήδη από το 1935, οι εξοπλισμοί της Ιταλίας με βλέψεις σε Αφρική (Αβησσυνία) αλλά και προς την Βαλκανική (Αλβανία, Ελλάδα) αλλά ιδιαίτερα και της Γερμανίας με βλέψεις προς ανατολάς (Αυστρία, Τσεχοσλοβακία, Πολωνία και την υπόλοιπη Ευρώπη) προκαλούνε τρόμο στους λαούς.

  Στις χώρες της δύσης, που επικρατούν τα απολυταρχικά καθεστώτα οι αριστεροί είναι σε διωγμό (στρατόπεδα συγκέντρωσης, εξορίες, καταναγκαστικά έργα).

  Στην ανατολική Ευρώπη, στην απέραντη Σοβιετική Ένωση επικρατεί ο κομουνισμός και έχει αρχίσει η σκληρή Σταλινική περίοδος. Ο φόβος του επερχόμενου πολέμου και η ανησυχία των κρατούντων, για τυχόν επιρροή των εθνικών μειονοτήτων από πλευράς των Γερμανών δίνει την ευκαιρία στους κρατούντες να προβούν σε εκκαθάριση των εθνικών μειονοτήτων (Ελλήνων, Γερμανών, Τατάρων, κα).

  Το Δεκέμβριο του 1937 παραμονές Χριστουγέννων, άρχισαν οι συλλήψεις και οι εκτελέσεις χωρίς προσχήματα. Ελληνικά σχολεία και εκκλησίες καταστρέφονται και εξοντώνεται όλη η Ελληνική διανόηση, όσοι κρατούσαν την Ελληνική ιθαγένεια θεωρούνταν ύποπτοι κατασκοπείας . Θύμα αυτών των πρώτων διώξεων, μεταξύ χιλιάδων άλλων είναι και ο πατέρας της μητέρας μου (παππούς μου) Δημήτριος Πηλαλίδης (δάσκαλος) ετών 52.

  Οι διώξεις αυτές συνεχίστηκαν και όλο το 1938, άντρες από 18 ετών και άνω συλλαμβάνονται και «εξαφανίζονται» δεν τους βλέπουμε ποτέ, απεγνωσμένα οι οικογένειες τους, χήρες και ορφανά κορίτσια και αγόρια κάτω των 18 ετών ζητούν βοήθεια από το προξενικό γραφείο Μόσχας της Ελληνικής Βασιλικής Πρεσβείας, η οποία βεβαιώνει την Ελληνική υπηκοότητα και ζητεί τον σεβασμό από τις αρχές.

  Τίποτα δεν τους σταματά, ούτε οι εκκλήσεις, ούτε τα κλάματα, ούτε τα έγγραφα.

  Φεβρουάριος 1938, ύστερα από 2 μήνες από την σύλληψη-εξαφάνιση του παππού Δημήτρη Πηλαλίδη που προαναφέραμε, ακολουθεί η σύλληψη-εξαφάνιση του γιού του και θείου μου Κωνσταντίνου Δ. Πηλαλίδη ετών 27και του συνομήλικου του εξάδελφο του Γιάννη Καζαντζίδη που εμφανίζονται στη φωτογραφία από αριστερά προς δεξιά όρθιοι.

Άνω από αριστερά: Κωνσταντίνος Πηλαλίδης και Γιάννης Καζαντζίδης

Καθήμενες από αριστερά: Ευδοκία σύζυγος Κωνσταντίνου, Κλεοπάτρα Πηλαλίδου-Αθανασιάδου

Η Κλεοπάτρα είναι μητέρα μου, αδελφή του Κώστα και πρώτη ξαδέλφη του Γιάννη.

ΑΙΩΝΙΑ ΤΟΥΣ Η ΜΝΗΜΗ

  Ο Κώστας Πηλαλίδης άφησε πίσω του την σύζυγο του Ευδοκία και τα δύο ανήλικα παιδιά, τον Αντρέα ετών 6 και την Μαρία (Μαρούσα) 2 ετών, τα οποία συνάντησα ύστερα από 51 χρόνια.

 
  Οι συγγενείς των εικονιζόμενων εγκαταστάθηκαν από το 1939 που ήρθαν στην Ελλάδα, οι χήρες και τα ορφανά στην Ευκαρπία(Γραμμάτινα) Κιλκίς και στη συνέχεια στο Πολύκαστρο της οικογένειας Πηλαλίδη. Και οι συγγενείς του Γιάννη Καζαντζίδη στη περιοχή Μυλαύλακος Κατερίνης όπου εγκαταστάθηκαν και πολλοί άλλοι θύματα των Σταλινικών διώξεων, χήρες και ορφανά.

Βασίλης Αθανασιάδης

Δυο φωτογραφίες, δυο ιστορίες.

       Εδώ και αρκετά χρόνια εκεί, στην ταβέρνα του Θόδωρου Κουταλίδη στην Αξιούπολη μία φωτογραφία μου τράβηξε την προσοχή και αναρωτήθηκα ποιοί, πότε και πού είναι αυτοί οι λεβέντες χορευτές, «Αετοί του Πόντου» που μέσα στο χιόνι χορεύουν πυρρίχιο (σέρρα).
Ρώτησα, έμαθα και το καταγράφω.

      Ήταν εκεί στα 1971 που ιδρύθηκε ο σύλλογος Ποντίων Αξιούπολης, πρώτος στόχος του ήταν η διατήρηση των παραδόσεων του Ποντιακού Ελληνισμού με κάθε τρόπο και μέσον, η δημιουργία χορευτικού τμήματος ήταν το πρώτο τμήμα που λειτούργησε, σύντομα ακολούθησε η δημιουργία θεατρικού τμήματος κ.α.

     Ήδη μέσα στο καλοκαίρι του 1971 ήταν έτοιμο το πρώτο θεατρικό έργο με τίτλο «ας χαίρουνταν τα παιδία». Δόθηκαν παραστάσεις στην Αξιούπολη, στη Γοργόπη, στη Πλατανιά, στη Μεταμόρφωση, κ.α.
Ψυχή και σώματι η οικογένεια του πολύτεκνου (7 παιδιά) και λυράρη του συλλόγου Χαράλαμπου Συμεωνίδη από το Δρέβενο(Πύλη). Ο Χαράλαμπος ήταν από τα πρώτα παιδιά προσφύγων που γεννήθηκε στο παλαίο Δρέβενο(Πύλη) στα 1923, με καταγωγή από την Αργυρούπολη (Γκιουμουσχανέ) της Χαλδίας του Πόντου. 

       Στη θεατρική ομάδα μετείχαν οι δύο κόρες του Χαράλαμπου Κική και Έλλη και ακόμη τα λεβεντόπαιδα (οι Αετοί του Πόντου) με καταγωγή από το Ίσβορο (Πηγή) Αξιούπολης. Νίκος Βελισσαρίδης, Γρηγόρης Σουμελίδης, Πυθαγόρας Κουταλίδης και Γιάννης Βελισσαρίδης και άλλοι από Αξιούπολη. Όπως βλέπουμε δυναμική η παρουσία του Ίσβορου(Πηγής) και του Δρέβενου(Πύλη)στο ξεκίνημα του συλλόγου Ποντίων Αξιούπολης.

Χειμώνας του 1971 προς 1972 χιονισμένο τοπίο στην Πλατανιά Πυρρίχιος (Σέρρα) απ τους 

"Αετούς του Πόντου" μετά την θεατρική παράσταση. (Φώτο πριν από 50 χρόνια)

26 Αυγούστου 2001

     Πριν 20 χρόνια σε ένα ταξίδι στον Αλησμόνητο Πόντο, εκεί στον ιστορικό δρόμο Τραπεζούντας – Αργυρούπολης – Ερζερούμ – Βαγδάτης και πριν στρίψουμε στο δρόμο που οδηγεί στο μοναστήρι της Παναγίας Σουμελά, σε χώρο στάθμευσης αυτοκινήτων, στεκόμαστε  με δέος μπροστά σε αυτό που βλέπουμε.

    Τέσσερις  χάλκινοι «Αετοί του Πόντου» σε φυσικό μέγεθος και ο λυράρης όρθιος χορεύουν τον πυρρίχιο χορό (σέρρα) και μπροστά στο βάθρο ο μοναδικός επιζών σήμερα από τους «Αετούς του Πόντου του Ίσβορου» Γρηγόρης Σουμελίδης.

    Ναι……!!!! καλά διαβάσατε! Στο δρόμο που πέρασαν τον Ιανουάριο του 400 π.Χ. οι Μύριοι με τον Ξενοφώντα, οδεύοντας προς την Τραπεζούντα (προς την θάλαττα - Ελληνισμό).

   Στο δρόμο που πέρασε στα 622 μ.Χ. ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου, Ηράκλειος με τα στρατεύματα του και κατενίκησε τον Χοσρόη και τους Πέρσες 628 μ.Χ. παίρνοντας και τον Τίμιο Σταυρό.

    Ναι στο δρόμο από τον οποίον τον Μάιο του 1923 χιλιάδες «Ακρίτες Πόντιοι» ακολούθησαν από την Αργυρούπολη (Χαλδία), την Άρδασα και όλη την Ματσούκα τον δρόμο του ξεριζωμούοδεύοντας προς τον λιμάνι της Τραπεζούντας για την αναχώρηση για Ελλάδα(υποχρεωτική ανταλλαγή).

ΝΑΙ εδώ στην πατρίδα μας στην Ελλάδα δεν υπάρχει αντίστοιχο μνημείο.

Αθανασιάδης Βασίλειος     .

Επίτιμος πρόεδρος               . 

« Ακριτών» Πολυκάστρου           

Αρχή κάλαντα κι αρχή του χρόνου.

 

Χριστούγεννα 1937

   Το 3ο δεκαήμερο του Δεκέμβρη, κάθε χρόνο και για όλους τους όπου γής Χριστιανούς, είναι οι ομορφότερες ημέρες του χρόνου, νηστεία-εγκράτεια, αγάπη-συγχώρεση, μετάληψη-αναγέννηση εναλλαγές συναισθημάτων, ψυχική ανάταση και ελπίδα για το καλύτερο με τη βοήθεια Του Θεού.

  Τα παιδιά πλέουν σε πελάγη ευτυχίας, κλειστά σχολεία, παρέες – παιχνίδια ατελείωτα, κάλαντα – ευχές, ανοιχτές θερμές αγκαλιές των παππούδων, πλούσια φιλοδωρήματα , οι παιδικές φωνές κελαϊδίσματα πουλιών παντού.

  Εκεί στις Β/Α ακτές του Εύξεινου Πόντου στο κυβερνείο του Κουμπάν (ο Καναδάς της Ρωσίας) με κύριες πόλεις το Νοβοροσίσκ (λιμάνι) και το Κρασνοντάρ (Διοικητικό κέντρο) από τα μέσα του 19ου αιώνα ζουν χιλιάδες Έλληνες πρόσφυγες από τον Πόντο με υψηλό επίπεδο ζωής και πολιτισμού στα πλαίσια της Ελληνοχριστιανικής (Ορθόδοξης) παράδοσης με Ελληνικά σχολεία, συλλόγους, θεατρικές ομάδες κ.α. μέχρι το φθινόπωρο του 1937.

  Το Δεκέμβρη του 1937, παραμονές Χριστουγέννων αρχίζει η σκληρή για τον Ελληνισμό και για άλλες εθνικές μειονότητες «σταλινική περίοδος» , εκκλησίες, σχολεία, κάθε τί σταματά, όλη η Ελληνική διανόηση(δάσκαλοι, λογοτέχνες, συγγραφείς, ιερείς κ.α.) συλλαμβάνεται, εξορίζεται ή δικάζεται και εκτελείται με συνοπτικές διαδικασίες, στόχος να μείνει ακέφαλο το ποίμνιο και να γίνει πιο εύκολή η σοβιετοποίηση του.

  Τουλάχιστον 50.000 Έλληνες υπολογίζονται τα θύματα της περιόδου αυτής.

  Ανάμεσα στους πρώτους 20-12-1937 ο παππούς μου Δημήτριος Πηλαλίδης ετών 52 δάσκαλος στο ΑΜΠΙΝΣΚ.

Δημήτριος Πηλαλίδης 1885 – 1937

  Το Φεβρουάριο του 1938 τον ακολούθησε ο γιός του Κωνσταντίνος Πηλαλίδης ετων 26.

Κωνσταντίνος Πηλαλίδης 1911 – 1937

Δεν μάθαμε ποτέ τις συνθήκες θανάτου, ούτε που είναι ο τάφος τους.

ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥΣ

Η θύμηση αυτή ας είναι ένα κερί στη μνήμη τους. Ήταν τα μαύρα Χριστούγεννα του 1937.

Αθανασιάδης Βασίλειος